Om alvast van het verhaal te proeven citeren we de kafttekst van “Vogels in gescheiden kooien”

“Zet twee kanaries in een kooi en ze blijven stil. Om ze te laten fluiten kun je ze het best in gescheiden kooien zetten, en zo dat ze elkaar niet kunnen zien, maar wel horen. Martje (15) en Drie (16) hebben elkaar slechts één keer, heel even gezien: sindsdien schrijven ze elkaar brieven.

Dries werkt als knecht op kasteel Nederhoven. Kasteel Heel, met het klooster Sint Anna, ligt een kilometer verderop, maar daar kan hij niet zomaar binnenlopen. Het is immers een gesticht voor weeskinderen. Daar woont Martje, die altijd moet werken. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Behalve op zondag, maar dan zit ze drie keer in de kerk.

Dries droomt van Martje. En van Amerika. Dat schrijft hij in zijn brieven aan Martje. Op zolder vindt hij een schrift over kasteel Nederhoven, waarin hij leest dat er vroeger grote feesten werden gehouden. Maar ook dat verboden liefdes van alle tijden zijn. Van de koetsier hoort hij dat hij wel eens de zoon van een meneer van adel zou kunnen zijn.

Martje droomt van de vrijheid. Van een vrijheid als jonkvrouw aan de zijde van Dries. Ze wil weg uit het gesticht, maar de nonnen kunnen haar nog daar houden tot ze eenentwintig is. Ze schrijft dat ze van Dries houdt. En weer krijgt ze een brief terug. Die verstopt ze bij de andere brieven van hem, onder de plank van de vensterbank in haar chambrette. Dat gaat heel lang goed, tot de nonnen haar brieven vinden.”